De staatshervorming in de jaren 80 maakt van bejaardenzorg een grotendeels Vlaamse materie al blijven er ook federale bevoegdheden. De Vlaamse bevoegdheden worden geconcretiseerd in het bejaardendecreet van 5 maart 1985. Onder meer de roep naar individuele vrijheid en privacy, eigen aan de tijdsgeest,   zorgen voor nieuwe erkenningsnormen. Bij inspectie wordt bevestigd wat in de praktijk reeds duidelijk was: zowel het rusthuis van Hansbeke als dat van Ursel, met hun slaapzalen, voldoen niet meer aan de verwachtingen van de ouderen én van de maatschappij op het einde van de twintigste eeuw. Op dat moment gebeurt de verzorging van de bejaarden nog steeds door de zusters met de hulp van   2 ongeschoolde leken. Eventuele noodzakelijke verpleegkundige zorgen zoals inspuitingen en wondverzorgingen gebeuren door de thuisverpleegsters van het Wit-Gele Kruis.

Binnen de congregatie wordt het plan opgevat om de twee kleine tehuizen samen te voegen, om via schaalvergroting gemakkelijker te voldoen aan de opgelegde personeelsnormen. Om dit plan uit te werken wordt een beheerscomité opgericht waarin naast zusters ook leken opgenomen worden. Op die manier komen, zij het op dat moment nog informeel, voor het eerst leken in het beleid. Omwille van zowel programmatienormen als voorschriften betreffende ruimtelijke ordening wordt er voor gekozen het nieuwe project in Ursel te realiseren met een nieuwbouw aansluitend bij het te renoveren oude rusthuis.

De uitbouw van Onderdale: 1987 tot heden

Omdat de lopende erkenning in het gedrang komt is enige spoed vereist en kiest men er voor de bouwplannen met eigen middelen van de congregatie uit te voeren. In 1986 krijgt men een voorlopige erkenning voor 60 woongelegenheden én een bouwvergunning. Eind 1987 kunnen de bewoners van het oude gebouw en deze van het te sluiten rusthuis in Hansbeke reeds hun intrek nemen in de nieuwbouw.

Dat was niet zomaar een uitbreiding maar een geheel nieuwe start: individuele kamers, nieuw personeel, een nieuw beheer én een nieuwe naam.

Op 1 januari 1988 start het nieuw aangeworven personeel   en worden de overige kamers geleidelijk ingevuld.   De professionalisering van de bejaardenzorg in Ursel is hiermee een feit.

Op 16 mei 1988 volgt de erkenning van de 44 nieuwe kamers door het Ministerie van de Vlaamse gemeenschap.

In de tweede helft van 1988 worden de oude slaapzalen en leefruimtes verbouwd tot 16 individuele kamers, zodat de voorlopige erkenning voor 60 woongelegenheden ingevuld wordt.

Lees verder >>